Η λυπηρή πραγματικότητα των εκπαιδευτικών της σημερινής γενιάς. Μια προσωπική εμπειρία.

Spread the love

Πόσο δύσκολο είναι άραγε στην εποχή μας να είσαι ένας σωστός δάσκαλος. Σωστός προς τα παιδιά, τους γονείς και τον εαυτό σου. Θυμάσαι σίγουρα που έμπαινες στο Πανεπιστήμιο και πίστευες εκείνο το υπέροχο όνειρο του δασκάλου-εμπνευστή. Ένιωθες ότι όταν γίνεις ένας σωστός εκπαιδευτικός θα πάρεις λίγη αίγλη από ένα ήρωα. Ένα άνθρωπο που καλλιεργεί νέους ανθρώπους και διαμορφώνει την μελλοντική κοινωνία.

Image result for my dream job is to be a teacher
πηγή

Και ναι αυτή η σκέψη σε κρατάει να ξυπνάς κάθε πρωί και να μπορείς να αντιμετωπίζεις κάθε πρόβλημα που βρίσκεται απέναντί σου. Αυτό είναι και το όνειρο που σε συγκρατεί κάθε φορά που νιώθεις ότι βουλιάζεις και χρειάζεσαι ένα στήριγμα.

Όταν αποφάσισα να γίνω νηπιαγωγός, το αποφάσισα με βεβαιότητα. Ήταν το επάγγελμα των ονείρων μου. Η ιδέα να έχω γύρω μου χαμογελαστά αθώα πρόσωπα και να μπορώ να γίνω μέρος αυτής της αθωότητας ήταν για μένα κάτι μαγευτικό. Η σκέψη να είσαι μέρος της καθημερινής ανακάληψης τους καινούριου στα εύπλαστα μυαλουδάκια των παιδιών, ήταν και είναι η αιτία της απόφασής μου να γίνω νηπιαγωγός.

Μετά από 8 χρόνια δουλειάς κατάλαβα ότι τα πιο σημαντικά, εκείνα τα εμπόδια που χρειάζεται καθημερινά να υπερπηδήσεις κανένα πανεπιστήμιο δεν σε προετοιμάζει και σίγουρα δεν είναι μέρος του ονείρου σου.

  1. Κάποτε νιώθεις ότι είναι τόσα πολλά τα πράγματα που πρέπει να διαχειριστείς σε μια μέρα που νομίζεις ότι θα τρελαθείς. Πρέπει να ετοιμάσεις κατασκευές, να ετοιμάσεις τα υλικά για το μάθημα, να οργανώσεις την τάξη, να ετοιμάσεις εικόνες και φύλλα εργασίας, να μιλήσεις στο τηλέφωνο με ένα γονιό, να οργανώσεις μια εκδήλωση, να κοιτάξεις τους φακέλους σου για τραγούδια, ποιήματα και καινούριο υλικό και σίγουρα να είσαι πρωτότυπη και σίγουρα να κάνεις και διαφοροποίηση.
  2. Κάποτε νιώθεις αβοήθητος γιατί ένα παιδί στην τάξη ενοχλεί τα υπόλοιπα παιδιά και κάνει το μάθημά σου κάθε φορά ακόμη πιο δύσκολο να πετύχει. Ψάχνεις συνεχώς να ανακαλύψεις τρόπους να το εντάξεις, κάνεις ότι περνάει από το χέρι σου για να γίνει μέρος της ομάδας, διαβάζεις συνεχώς τρόπους για να το πετύχεις. Νιώθεις κάποτε ότι δεν έχει κανένα να σε στηρίξει και να σε βοηθήσει αλλά εσύ αγωνίζεσαι. Αγωνίζεσαι πολύ και μετά…
  3. Και μετά έρχονται τα πρώτα παράπονα από τους άλλους γονείς. Πώς να εξηγήσεις στους υπόλοιπους γονείς τους λόγους που ένα παιδί συμπεριφέρεται έτσι; Και τι συμβαίνει όταν αυτοί απαιτούν το παιδί τους να μην έχει σχέση με το “ενοχλητικό” παιδί;
  4. Και υπάρχουν μέρες που χάνεις τον ύπνο σου και πονάς το στομάχι σου. Αυτό σου συμβαίνει για διάφορους λόγους. Γιατί πρέπει να μιλήσεις των γονιών για ένα πρόβλημα που εντόπισες να έχει το παιδί τους. Γιατί πρέπει να αντιμετωπίσεις τους υπόλοιπους γονείς σε μια συνάντηση γιατί είναι εξαγριωμένοι με τη συμπεριφορά ενός παιδιού στην τάξη. Γιατί πρέπει να πείσεις για τις εναλλακτικές προοδευτικές σου εκπαιδευτικές πρακτικές. Θα μπορούσα να απαριθμήσω εκατοντάδες λόγους που σε κάνουν να πονάς το στομάχι σου.
  5. Και κάπως έτσι νιώθεις ένας μικρός θηριοδαμαστής. Που πρέπει να αντιμετωπίσεις τις διαθέσεις όλων όσων εμπλέκονται (γονείς,παιδιά,διεύθυνση) για να φέρεις την ηρεμία στην τάξη σου.
  6. Και όταν έχεις αποκτήσει πείρα καλώς. Διότι αρχίζεις να χτίζεις μια σχέση εμπιστοσύνης με τους γονείς γιατί σε γνωρίζουν πλέον. Τι συμβαίνει όμως με την αντιμετώπισή τους σε ένα νέο δάσκαλο. Έχω υπάρξει καινούρια δασκάλα και δεν είναι εύκολο να αποδεχτούν όλοι αρχικά τον τρόπο που διδάσκεις και τις απόψεις σου.
  7. Κάποτε νιώθεις ένας μικρός κλόουν. Γιατί υπάρχουν μέρες που δεν νιώθεις καλά.Έχεις και εσύ τα προβλήματά σου αλλά κανένας δεν μπορεί να σε καταλάβει γιατί όλοι έχουν μάθει πώς πρέπει να χαμογελάς και να είσαι ευχάριστη.
  8. Κάποτε έρχεται εκείνο το απαίσιο συναίσθημα της απόρριψης. Είναι εκείνη η στιγμή που εσύ έκανες τα πάντα για να πετύχει μια εκδήλωση, έδωσες την ψυχή σου, αμέλησες την οικογένειά σου και έρχεται η παρατήρηση από ένα γονιό για ένα απλούστατο και “ανόητο” λόγο. πχ. γιατί το παιδί του έκλεγε, ή δεν τραγούδησε, ή το καπέλο του ήταν στραβό και παίρνεις όλο το φταίξιμο.
  9. Και έχεις ακριβώς το ίδιο συναίσθημα όταν εσύ έχεις δώσει και τον εαυτό σου σε ένα παιδί για να μπορέσει να πάρει το μολύβι σωστά και ο γονιός του έρχεται με παράπονο γιατί το παιδί του δεν ξέρει να γράφει. Και φυσικά φταις εσύ για αυτό. Και προσπαθείς να εξηγήσεις τις δυσκολίες αλλά είναι πιο εύκολο να φταις εσύ σαν δάσκαλος που δεν έκανες καλά την δουλεία σου.
  10. Κάποτε νιώθεις ότι πρέπει να τετραγωνίσεις τον κύκλο. Θέλω να πείσεις το παιδί μου να πίνει γάλα, θέλω να πείσεις το παιδί μου να κοιμάται στο δωμάτιό του, θέλω να πείσεις το παιδί μου να με ακούει κτλ. Και όλα αυτά γιατί είσαι η δασκάλα του και εσένα σε ακούει. Και πάλι όλη ευθύνη μετατοπίζεται σε σένα για να κάνεις πολλές φορές το ακατόρθωτο.
  11. Κάποτε νιώθεις τόσο άρρωστος που όμως πρέπει να κρατηθείς γιατί δεν υπάρχει κάποιος να σε αντικαταστήσει. Πόσες φορές είπες δεν πειράζει που έχω βήχα, έχω τάση για εμετό, έχω πονόλαιμο αλλά θα πάω στο σχολείο;
  12. Και τι συμβαίνει με τα άρρωστα παιδιά της τάξης; Τι συμβαίνει όταν παρακαλείς ένα γονιό να έρθει να πάρει το παιδί του γιατί είναι άρρωστο και αυτός να θεωρεί ότι είναι εντάξει; Εσύ τότε πρέπει να φροντίσεις το παιδί που είναι άρρωστο επειδή έχει πυρετό και να έχεις ταυτόχρονα τον έλεγχο των υπόλοιπων παιδιών.
  13. Και συνήθως κάθε χρόνο περίπου εκείνη την εποχή που ετοιμάζεστε για την τελική γιορτή έρχεται η μαγική ατάκα. “Θέλω το παιδί μου να είναι ο πρωταγωνιστής”. Και εσύ πρέπει να αρνηθείς με τρόπο και να εξηγήσεις τους λόγους ήρεμα.
  14. Γιατί είναι επόχή της τεχνολογίας που γονείς συναθροίζονται σε διαδικτυακές ομάδες και ανταλλάσσουν απόψεις για τις ιδέες και τις δράσεις των δασκάλων των παιδιών τους. Και μπορεί για ασήμαντους λόγους να πρέπει να δώσεις τη δική σου άποψη στον “Άρειο Πάγο” π.χ γιατί είπες σε ένα παιδί ότι πρέπει να μοιράζεται τα παιχνίδια με τους φίλους του; Ή γιατί του είπες ότι πρέπει να μαζεύει τα παιχνίδια από το πάτωμα;
  15. Και μετά τα εκφράζεις όλα αυτά στους φίλους και τους συγγενείς σου και παίρνεις εκείνη την έκφραση. Χμ! σιγά εσείς οι νηπιαγωγοί τι κάνετε; Λέτε τραγουδάκια και παίζετε όλη μέρα.
  16. Και μετά σου λένε: “Εσύ τι γκρινιάζεις αφού στην Κύπρο οι εκπαιδευτικοί πληρώνονται αδρά”. Μα δεν συμβαίνει όμως το ίδιο και με τον ιδιωτικό τομέα. Κοπέλες και άντρες εκπαιδευτικοί εργάζονται για πολλές ώρες, μπορεί και μέχρι αργά το απόγευμα, και τα εισοδήματά τους δεν ξεπερνούν τον βασικό μισθό.

Αν με ρωτήσετε αν μετανιώνω για το επάγγελμα μου,  θα το σκεφτώ για λίγο, και μετά θα σας απαντούσα φυσικά και όχι. Δεν το μετανιώνω καθόλου γιατί υπάρχουν υπέροχες στιγμές, μαγικές θα έλεγα, μαζί με τα παιδιά της τάξης σου που σίγουρα θα ήθελα πολλά σημεία για να τις αναλύσω. Αλλά ΝΑΙ, θα το σκεφτόμουνα πρώτα πριν σας απαντήσω, γιατί στη σημερινή εποχή υπάρχουν πολλά εμπόδια που πρέπει να περάσεις για να φτάσεις να απολαμβάνεις εκείνες τις στιγμές. Και ΝΑΙ είναι στιγμές που πας σπίτι τόσο ταλαιπωρημένος ψυχικά και εξουθενωμένος σωματικά που το σκέφτεσαι.

Αυτό το βίντεο περιγράφει  με υπερβολή αλλά πολύ εύστοχα τις συνθήκες επαγγέλματος των εκπαιδευτικών. Είναι ιδιαίτερα απολαυστικό. Δείτε το μέχρι το τέλος.

https://boredteachers.com/blogs/the-faculty-room/short-film-shows-sad-reality-teachers-actually-have-to-deal-with

Ακολουθήστε τη σελίδα μας στο Facebook και στο Instagram για περισσότερες ιδέες!

Facebook

Instagram

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *